Dit scenario bevat: chantage.
Das Morgenrot: Een Theater Gelicentieerd door een Rood Potlood
Berlijn, oktober 1931. De Kurfürstendamm glinstert en de soepkeukens liggen drie straten verderop. Das Morgenrot is een revue-theater in een zijstraat van de Ku'damm: een met goud en fluweel bekleed auditorium van vierhonderd stoelen, een podium met een draaiend platform, een rij loges met gordijnen, een repetitieruimte boven de bar, en een kelder-kleedkamer waar de pijpen de hele nacht door rammelen.
Het huis voert de nacktrevue op: twaalf tableaus per avond, van politieke satire tot aan de Living Pictures — bevroren, naakte composities van de lichamen van de gezelschap onder gekleurd licht, terwijl het orkest speelt. Het is legaal, gelicentieerd en zit propvol. Het publiek is Berlijn: journalisten, officieren, actrices, bankiers, toeristen, en mannen die hun vrouwen meenemen en doen alsof ze nergens naar kijken.
De licentie berust bij de Zensur, de morele commissie van de politie, die het programma regel voor regel leest en markeert wat die avond niet getoond mag worden. Het gemerkte script is de Cut List, en de gezelschap voert dit uit. Morgenrot: Het Naakte Podium vermijdt doelbewust het Weimar-Babylon cliché: dit is een werkplek met een rooster, een EHBO-doos, een vakbond, en ruzie over de koffie, en het erotisme is een ambacht dat elke avond voor vreemden wordt uitgeoefend. Het echte gevaar is niet dat de show obscen is. Het is dat een filmrol bewijst dat het gezelschap uitvoert wat de censor verboden heeft.
De Cut List
Het door de inspecteur met rood potlood gemerkte script, één per avond, waarbij een woord, een hand, een geluid, of de lengte van een blackout wordt weggestreept. De Cut List is wet — en een nauwkeurige kaart van waar Berlijn momenteel aan denkt.
Het Regieboek
Het regieboek van de toneelmeester: elke voorstelling sinds 1919, elke kapper, blessure en vervanging, in vier handen. Twee datums zijn eruit gerukt, en de restanten zitten nog in de binding.
De Negatief
Een 35mm-filmrol in een deukende tin, twintig minuten lang, waarop te zien is hoe het gezelschap de ongecensureerde versie van vorig jaar's Living Pictures uitvoert. Het beschilderde gordijn is zichtbaar in elk frame — en de man die het verkoopt, ook.
Het openingsdilemma: negen dagen tot de opening
Eros Fable levert geen voorgeschreven openingsscènes. De engine bouwt de eerste scène op basis van de wereld-lore van het scenario, de cast, en jouw personageblad, en het begint het verhaal op een willekeurig moment binnen één week na de canonieke datum van het scenario. Bij de Morgenrot betekent dit dat het seizoen in volle gang is: het huis loopt achter op de huur, de deadline van de investeerder loopt af, en de Zensur snijdt elke week meer weg.
De standaard openingsscène van de engine — één aanwezige persoon, één expliciet verlangen, één achtergehouden stuk, een beslissing — verschijnt op het toneel zelf. Je nam deze baan aan per telegram binnen een dag na de verdwijning van Ilse Dorn en erfde haar krijt, haar partituur, en een regieboek met twee ontbrekende pagina's. Een filmmakelaar is al drie keer bij de zijdeur geweest met een deukende tin onder zijn regenjas, en hij heeft al enkele minuten van de inhoud getoond aan een dame van de commissie.
Vrijheid van de Protagonist & Gids voor Attributen
De standaard choreograaf is slechts een suggestie. Je mag naam, geslacht, leeftijd, lengte, gewicht en achtergrond vrijelijk wijzigen, en elke NPC in het huis is geschreven om een protagonist van elk geslacht na te streven; homo/heteroseksuele ontmoetingen worden volledig omarmd zodra jij ze initieert. De vier onderstaande attributen zijn de enige die dit podium vereist.
Je moet een gezelschap van twaalf, een huisbaas, een investeerder, een mecenas en een censor weten te overtuigen zonder ooit je humeur te verliezen voor de ogen van het publiek. Charme is de repetitie die eindigt in overeenstemming en de inspectie die eindigt in een doorbraak in plaats van een sluiting.
Perceptie vangt de regel op die uit het script is geschrapt maar die er gisteren nog wel stond, de lege stoel tijdens het pauze, de fluistering achter het gordijn, en de ansichtkaart met een regieaanwijzing op de achterkant. Het is hoe je Ilse vindt.
Het toneel is een machine en jij bent er een deel van: achttien-matige tableaux, een draaitoneel, lampen, snelle kostuumwisselingen, een publiek op twee meter afstand. Behendigheid is fysiek op de juiste plek zijn wanneer het teken komt.
Censuur is eerder een puzzel dan een muur. Intelligentie is begrijpen wat de potloodstreken van de inspecteur proberen te beschermen, het regieboek vergelijken met de kassa, en uitrekenen wie er baat bij heeft als het theater in december sluit.
De cast van Das Morgenrot
Charmant, gulle en niet in staat om de volledige waarheid te spreken. Hij houdt van het gezelschap dat hij ruïneert, bewaart zijn kluis in de wand van zijn kantoor, en was in september een hele week weg van het theater.
Precies, hoffelijk en stilletjes uitgeput, met een rood potlood in de klem van haar scriptmap. Er is haar verteld welk resultaat zij moet bereiken en ze wil dat niet bereiken, en ze heeft twee keer gevraagd om over het lege podium te lopen.
Onverschrokken, hongerig en ontwapenend direct. Ze wil dat de Levende Beelden rondom haar worden opgebouwd, ze zegt wat ze wil in het bijzijn van het corps, en ze heeft een ongeopend contract van een ander theater in haar spiegel liggen.
Sarcastisch, competent en permanent onbeeinderd. Ze houdt het regieboek bij, heeft twee gescheurde paginastukken waar ze niets over zegt, en drinkt alleen achterin de kelder.
Geniaal, angstig en hopeloos aanhankelijk. Hij is de partituur blijven herschrijven zodat het publiek de scènes hoort die de potlood raakte, eerst voor Ilse en nu voor jou.
Beheerst, warm en zakelijk, met vrienden bij de politie en nog ergere vrienden elders. Ze betaalt de lichtrekening, houdt rang vier bezet, en wil liever dat de film wordt vernietigd dan dat hij wordt gekocht.
Stil, waakzaam en bijna ondraaglijk vriendelijk. Een voormalig bokser die bij de zijdeur werkt en zich elk gezicht herinnert dat er ooit doorheen is gekomen, inclusief de nacht dat de film werd opgenomen.
IJverig, vleierig en zonder overtuiging. Hij verkoopt de filmrol aan drie kopers tegelijk, heeft het al aan de commissie beloofd, en heeft geen idee wat er nu eigenlijk op staat.
Beginbezit, Inventaris & Economie
Je begint met 380 marken: het honorarium van de choreograaf en de kas van het kantoor, wat ongeveer drie weken van je eigen huur is. De economie van het huis is mager en publiekelijk — de huur moet elke vrijdag worden betaald, de orkest- en belichtingskosten worden wekelijks voldaan, en de investeerder Herr Doktor Seiler koopt stilletjes de schulden op van iedereen die verbonden is aan het Morgenrot voordat zijn aanbod aan het einde van november verloopt.
- De snijlijst van vanavond — het gemarkeerde script van de inspecteur, met twee regels, één gebaar, en een black-out die is weggetrokken. Er arriveert elke avond een nieuwe.
- Het Regieboek — het tekstboek, door vier handen gegaan, elf jaar oud, met twee gescheurde pagina's.
- Podiumkrijt en Notatieboek — markeringen voor elke hand en voet op het toneel, en de twaalf tableaus die in maten zijn getimed.
- Schmink en Koudemethode-crème — drie tinten, gedeeld poeder, en de gebarsten kapkabinetspiegel.
- Drie ansichtkaarten uit Parijs — ongetekend, elk met een enkele regieaanwijzing op de achterzijde: WACHTEN. BLACK-OUT. EXIT.
- Sleutel van Loge Vier — aan een rood zijden lint, voor de loge die het management bewaart voor vrienden van het theater.
- Rendt's kleine revolver — een nikkelgeplat pistooltje met vijf kogels, getekend door de toneelmeester. Niemand weet wie hij beschermt tegen wie.
Het Toneel, de Censor & de Volwassen Wereld
Morgenrot draait op hoge intensiteit en beschouwt de voorstelling als haar eigen lust. De bedrijven zijn rauw benoemd: een Levend Schaakspel waarin twee vrouwen als minnaressen zijn gecomponeerd onder rood licht, met het publiek op twee meter afstand en verboden om te bewegen; een tableau van een man die in de mond wordt genomen en negentig seconden wordt vastgehouden terwijl het orkest speelt; de black-out die niet zo donker is als het programma beweert; een loge van een patroon met het halve gordijn gesloten en een hand onder een rok; de kelder na de show waar de gezelschap zich uitdoet wat het gordijn verborgen hield; de repetitieruimte om twee uur 's nachts waarbij de piano midden in een maat stopt; een inspectie door de censor die verandert in een ander soort inspectie op het lege toneel. Lichamen worden eerlijk beschreven — schmink, zweet, koudemethode-crème, zijde, kousenband-afdrukken — en de aandacht van het publiek is een fysieke gebeurtenis.
Het toneel levert elke avond vanaf de eerste voorstelling erotiek, en toegang tot de coulissen is vrij: het gezelschap is een familie die bedden en sigaretten deelt. De eerste volledige ontmoeting met een personage vindt plaats in het eerste deel, ofwel op het toneel nadat het huis leeg is, ofwel in een loge met het gordijn gesloten. Wat verdiend moet worden, is de private scène — Lotte's eerlijkheid, Jo's bekentenis, Krauss' bezoek, Peter's rouw, Ilse's terugkeer — en de meest intieme scène is gereserveerd voor nadat je hebt besloten wat je met de filmspoel en de censor wilt doen.
Macht in dit huis is reëel: de censor, de eigenaar, de investeerder en de ster houden allemaal verschillende hendels vast, en Eros Fable is ongecensureerd en laat elk bedrijf open, van het spel tot het dwingende. Instemming wordt voortdurend onderhandeld in een gezelschap dat naakt samenwerkt, en een scène waarin iemand klem wordt gezet door macht wordt onverzettelijk geschreven, met de weerstand, de berekening en de prijs. Als je een lichaam dwingt, zal het theater het weten bij het ochtendgordijn, en een gezelschap dat zo klein is, heeft geen privacy om zich in te verschuilen.