Verrane: De stad die zichzelf in de gaten houdt
Verrane, de spiegelstad, gebouwd in de caldera van een ondergelopen vulkaan, voorjaar van 1622. Kanalen stromen groen en stil tussen muren van bleek gesteente; glasovens gloeien op elke hoek; en overal, overal, zijn er spiegels — winkelpuien, bruggen, tempeldeuren, koetspanelen, duizendduizend vellen zilverglas die zijn geretoucheerd om het licht te vangen. Verrane verkoopt spiegels aan de wereld en regeert over zichzelf door middel van spiegels.
In het hart van de stad staat het Lattice: een hal van opgelijnde spiegels waardoor de Regent elke straat kan zien die zij kiest en door elke muur te zien kan worden die zij wenst. Niets in Verrane is privaat. Elke gang heeft een spiegel, en elke spiegel is een getuige.
The Mirrorwright is een slow-burn fantasyromance over het verschil tussen geobserveerd worden en echt gezien worden. Je bent een zilverwerker van glas, nieuw aangetreden in de paleiswerkplaats, en je hebt ontdekt dat een spiegelmaker die lang genoeg met het zilver werkt, soms door* het glas heen kan kijken — naar andere kamers, naar gelockte laden, naar jaren die niet het heden zijn. Het is de meest waardevolle en meest illegale gave van de stad. Het is ook een schuld: elke blik kost je een reflectie van jezelf.
Zien met een prijs
Echt zien is zowel ketterij als verraad. De eerste waarneming kost je reflectie in één spiegel; de volgende kost die in een kamer; de volgende kost een herinnering die je niet kunt benoemen. De schuld is cumulatief, permanent, en wordt altijd op papier afgerekend.
Het Lattice is een deur
Het spiegelnetwerk van het paleis is verbonden met het bloed van de Regent — en de reflectie van de Regent komt niet overeen met haarzelf. Wat er achter het glas zit, en waar zij al tweehonderd jaar handel in drijft, is de centrale vraag van de campagne.
De geërfde werkplaats
De ambachtslid die jouw functie bekleedde weigerde de spiegel van de Regent af te maken en verdween. De werkplaats is nu van jou, en dat geldt ook voor haar gereedschap, haar gelockte kabinet, en het logboek met waarnemingen dat zij achterliet.
Het openingsdilemma: De opdracht die je niet kunt weigeren
Je verhaal begint in de paleiswerkplaats, enkele dagen nadat je de functie hebt aanvaard, met de onafgemaakte spiegel van de Regent op haar frame en de Zomerlijke Uitlijning die nadert. De openingsscène wordt gegenereerd door de engine op basis van de scenario-wereld, de cast, en het personage dat je hebt gebouwd, en het exacte moment van je aankomst wordt willekeurig bepaald binnen een week na de start van het scenario.
De engine geeft je in die eerste scène altijd dezelfde drie dingen: één persoon, één concrete eis, en één achtergehouden detail. Het kan de Regent zelf zijn, handschoen-dragend en voorzichtig, die je verbiedt om in haar spiegel te kijken voordat deze af is. Het kan een spiegelheks zijn die je werkplaats heeft gevonden op je eerste nacht en je wil vertellen wat het gilde niet leert. Het kan de glasblazer uit de kanaalwijk zijn, die een kist bezorgt op een uur dat zij voorzichtig is om niet uit te leggen.
Wat de opening ook is, het glas is al begonnen met antwoorden aan jou — en in een stad waar iedereen geobserveerd wordt, is een vrouw die kan terugkijken de gevaarlijkste persoon die er is.
Vrijheid van de Protagonist & Attribuutgids
De standaardprotagonist is Rhea Alder, een eenentwintigjarige spiegelmaker die getraind is in een havenstad en naar Verrane is gestuurd om het laatste van het ambacht te voltooien. Zoals altijd is de sheet slechts een suggestie: het scenario is geschreven voor een vrouwelijke protagonist en een lezerspubliek met een voorkeur voor vrouwelijke romances, terwijl elk personage het streven heeft naar een protagonist van elk geslacht en gelijksoortige seksuele ontmoetingen omarmt wanneer jij deze initieert. Pas het personageblad vrijelijk aan.
In Verrane wordt niets rechtstreeks benoemd. Perceptie leest de halve seconde vertraging in een weerspiegeling, de handschoen die de Regent nooit uittrekt, het vergrendelde kabinet van het gilde, en het exacte moment waarop een hoveling je iets waars te vertellen heeft om iets groters te verhullen.
Het Raster is een machine en een puzzel. Intelligentie is hoe je een visioen uitlijnt, de oude tekens op de paleisspiegels leest, het grootboek van de vorige ambachtsman reconstrueert, en uitzoekt wat een tweehonderd jaar oude handtekening daadwerkelijk heeft opgeleverd.
Het hof draait op gunsten en stilte. Charme is hoe een werkende ambachtsvrouw geloofd wordt door een Regent, beschermd wordt door een kapitein, en de waarheid te horen krijgt van een vrouw die haar hele leven is verhoord over wat zij kan zien.
Glas is scherp en de onderstad is niet veilig. Behendigheid is hoe je een spiegellijst beklimt, een dak oversteekt, uit een kamer ontsnapt wanneer de verkeerde persoon de deur op slot doet, en je handen v steady houdt wanneer het visioen je iets heeft gekost waar je niet mee akkoord bent gegaan.
Acht vrouwen achter het glas
De startcast is vooraf ingesteld met volledige verschijningsvormen, motieven, en de mogelijkheid om een protagonist van elk geslacht na te streven:
Majestueus, geduldig en uitgehold door haar eigen voorzichtigheid. Ze heeft een spiegel in opdracht laten maken die ze weigert te beschrijven en verbood de vorige spiegelmaker om er te kijken voordat hij af was. Ze draagt een handschoen over één hand en is nooit echt alleen met een spiegel.
Fier, onempathisch en woedend op een manier die haar in leven heeft gehouden. Ze wandelt door glas en wordt daarvoor opgejaagd, en ze wil dat je het Raster opent — waarbij ze de waarheid over de vorige spiegelmaker ruilt voor jouw hulp.
Warm, grappig en zo koppig als een oven deur. Ze bracht je op je eerste dag een maaltijd en heeft sindsdien steeds nieuwe redenen bedacht om terug te komen — en haar kratten komen en gaan op uren die ze zorgvuldig vermijdt toe te lichten.
Gedisciplineerd, nauwgezet en in stilte verwikkeld in een strijd met haar eigen bevelen. Ze leest elke avond de tekens van het Raster, weet dat het ambachtswijk wordt bedreigd, en heeft dit nog niet aan haar eigen officieren verteld.
Charmerend, berekenend en onmogelijk in verlegenheid te brengen. Ze weet meer over de vorige spiegelmaker dan ze zou mogen weten, wil een spiegelmaker voor zichzelf, en heeft precies gemerkt in welke van jouw spiegels je liever niet kijkt.
Trots, veeleisend en bitter over het respect dat ze nooit heeft gekregen. Ze werd opgeleid door de ambachtsman die jij verving en bewaart een afgesloten kabinet met verslagen uit zijn laatste jaar. Ze probeert je niet te ruïneren; ze probeert te overleven door jou.
Slim, eenzaam en veel minder naïef dan ze lijkt. Ze wordt in het duister gelaten over haar eigen toekomst en is er toe gaan geloven dat ze wordt opgevoed als een object in plaats van als een persoon.
Seren, nauwgezet en onwankelbaar vriendelijk. Ze heeft veertig jaar geleden haar eigen ogen verloren en heeft nog nooit gezegd dat ze er spijt van heeft. Ze kent de ware geschiedenis van het Raster en zal die alleen leren aan een spiegelmaker die toegeeft wat het glas heeft meegenomen.
Naast de vooraf ingestelde cast, genereert en registreert de AI iedereen die je ontmoet: gilde-ambachtslieden, bewakers, kanaalvrouwen, buitenlandse agenten, en de dingen die uit het glas turen als er niemand kijkt.
Beginbezit & de munteenheid van Verrane
Je begint met 80 Geld aan gilde-zilver en een ambachtskist:
- Spiegelmaker-set — tin en kwik, een vijzel, fijne doeken, een glaspeng, en een klein potje echt-zilver dat een erkend ambachtsman niet zou mogen hebben (waarde 90).
- De Geërfde Handspiegel — oud zilver, een weggekrabde monogram, warmer dan hij in je hand zou moeten zijn (quest-item).
- Werkplaats Sleutel en Zegel — opent de werkplaats, de achterkamer en de afgesloten kast die de vorige ambachtsman nooit heeft uitgelegd (quest-item).
- Aanstellingsbrief — de opdracht van de Regent, betaald voor het driedevoudige van het posttarief en met een zin die geen enkele klerk schreef: Kijk niet totdat ik je dat zeg (quest-item).
- Glaspijp — een ruitvormig snijwerktuig, gevormd naar de contouren van een hand; het snijdt door spiegels en vlees met dezelfde onverschilligheid (waarde 20).
- Beurs met Gilde-zilver — een voorschot dat al aan anderen beloofd is; in Verrane koopt het een kamer, een geheim, of een week lang geen vragen stellen (waarde 80).
Een spiegel van echt-zilver is een huis waard. Een visioen is een leven waard. Rang en gunst bepalen de rest, en de aandacht van de Regent is de hoogste munteenheid in de stad — en de meest gevaarlijke.
Volwassen Thema's, Romantiek & de Prijs van het Kijken
- Een stad van toeschouwers. Verrane maakt elke blik publiek en elk geheim half-bekend, en de vrouwen aan het hof hebben geleerd om te verlangen met een publiek. Voyeurisme is hier geen fetiš; het is het weer.
- Slow burn, verdiende beloning. Verlangen, misverstanden en gemiste kansen komen eerst. De eerste volledige ontmoeting met de vrouw die ertoe doet, vindt plaats rond een derde van de boog, en elke scène daarna moet worden afbetaald met de grond onder de voeten.
- Verlangen is het onderwerp. Het verlangen van de speelbare persoon drijft elke scène, niet haar begeerlijkheid voor anderen. Binnenwereld — opmerken, willen, vrezen, weigeren om te zeggen — is verplicht.
- Toestemming in hovelijke taal. Een hand op een pols, een deur die openstaat, een vraag die twee keer wordt gesteld. Een 'ja' is specifiek en kan worden ingetrokken — en er is geen fade-to-black; de daden worden expliciet benoemd.
- De spiegel als druk. Je eigen weerspiegeling wil wat jij wilt, kijkt naar wat je doet, en kan worden geschreven als een rivaal, een dubbelganger, of een nachtelijke verleiding zonder ooit je keuzes te overschrijven. Het unheimliche is hier een erotische motor, geen trucje.
- Inhoudswaarschuwingen. Surveillance en de uitholling van de privacy; lichaam-en-zelf horror door de weerspiegelingsschuld; dwang en chantage; expliciete seks tussen vrouwen door het hele verhaal; expliciete non-consensuele seks; executies en de heksejacht.
En onder al het glas is dit een romance: de vrouw die alles van Verrane ziet maar zelf niet gezien kan worden, krijgt de kans om gekend te worden, en de ambachtsvrouw die overal kan kijken, krijgt de kans om te stoppen met kijken en bekeken te worden.
