Morgenrot: Naga scena

Das Morgenrot: Teatr pod czerwonym ołówkiem

Berlin, październik 1931. Kurfürstendamm lśni, a jadłodajnie dla ubogich znajdują się trzy ulice dalej. Das Morgenrot to teatr rewii na bocznej uliczce od Ku'damm: pozłacana i wyłożona aksamitem sala na czterysta miejsc, scena z obrotową platformą, rząd lożek z zasłonami, sala prób nad barem oraz piwniczna garderoba, w której rury stukają przez całą noc.

Teatr wystawia nacktrevue: dwanaście tableaux na noc, od satyry politycznej po Żywe Obrazy — zastygłe, nagie kompozycje ciał tancerzy pod kolorowym światłem, podczas gdy orkiestra gra. Jest to legalne, licencjonowane i puste od chciwości. Widownia to Berlin: dziennikarze, oficerowie, aktorki, bankierzy, turyści i mężczyźni, którzy przyprowadzają żony, udając, że nie patrzą.

Licencja należy do Zensur, policyjnej komisji moralności, która czyta program linijka po linii i zaznacza, co nie może zostać pokazane danej nocy. Zaznaczony scenariusz to Lista Cięć, a zespół wystawia go zgodnie z wytycznymi. Morgenrot: Nagą Scenę celowo unika kliszy epoki Weimar-Babylon: to miejsce pracy z grafikiem, apteczką, związkiem zawodowym i sporem o kawę; erotyzm jest tu rzemiosłem praktykowanym co noc przed obcymi ludźmi. Prawdziwe niebezpieczeństwo nie polega na tym, że widowisko jest obsceniczne. Chodzi o to, że taśma filmowa dowiedzie, iż zespół wystawił to, czego cenzor zakazał.

Dylemat otwarcia: Dziewięć dni do premiery

Eros Fable nie tworzy gotowych otwarć. Silnik buduje pierwszy zwrot akcji na podstawie wiedzy o świecie scenariusza, jego obsady i Twojej karty postaci, i rozpoczyna historię w losowym momencie w ciągu tygodnia od kanonicznej daty scenariusza. W Morgenrot oznacza to, że sezon jest w pełnym biegu: teatr zalega z czynszem, oferta inwestora ma określony termin, a Zensur co tydzień tnie coraz więcej.

Standardowe otwarcie silnika — jedna obecna osoba, jedno wyraźne pragnienie, jeden wstrzymywany element, decyzja — pojawia się na samej scenie. Przyjąłeś tę pracę telegrafem w ciągu jednego dnia od zniknięcia Ilse Dorn i odziedziczyłeś jej kred, jej partyturę oraz książkę inspicjencką z dwiema brakującymi stronami. Pośrednik filmowy trzykroć pukał do tylnego wejścia z pogniecioną puszką pod płaszczem i zdążył już pokazać kilka minut jej zawartości damie z komisji.

Wolność Protagonisty i Przewodnik po Atrybutach

Domyślny chorekraf jest jedynie sugestią. Możesz dowolnie zmienić imię, płeć, wiek, wzrost, wagę oraz pochodzenie; każdy NPC w rezydencji został napisany tak, aby dążyć do relacji z protagonistą dowolnej płci; kontakty tej samej płci są w pełni akceptowane, gdy tylko je zainicjujesz. Poniższe cztery atrybuty to te, których wymaga ta scena.

Obsada Das Morgenrot

Początkowy Majątek, Inwentarz i Gospodarka

Zaczynasz z kwotą 380 marek: to honorarium choreografa i fundusz operacyjny, co stanowi w przybliżeniu równowartość trzech tygodni twojego własnego czynszu. Gospodarka teatru jest skromna i jawna — czynsz płatny jest w każdy piątek, orkiestra i oświetlenie są opłacane co tydzień, a inwestor, Herr Doktor Seiler, po cichu wykupuje długi wszystkich związanych z Morgenrot, zanim jego oferta wygaśnie pod koniec listopada.

• Dzisiejsza Lista Cięć — zakreślony przez inspektora scenariusz, z dwiema kwestiami, jednym gestem i wyciemnieniem sceny. Co noc napływa nowy.
• Regiebuch — książka reżyserska, pisana przez cztery ręce, licząca jedenaście lat, z dwiema naddartymi stronami.
• Kreda Sceniczna i Notatnik — oznaczenia dla każdej dłoni i stopy na podestach oraz dwunastu obrazach scenicznych wymierzonych w taktach.
• Grunt i Krem Chłodzący — trzy odcienie, wspólny puder i pęknięte lustro w garderobie.
• Trzy Pocztówki z Paryża — niepodpisane, każda z pojedynczą didaskaliami na rewersie: TRZYMAĆ. ZACIEMNIENIE. WYJŚCIE.
• Klucz do Loży Czwartej — na czerwonej jedwabnej wstążce, przeznaczony dla loży, którą zarządca trzyma dla przyjaciół teatru.
• Mały Rewolwer Rrendta — kieszonkowy pistolet niklowany z pięcioma nabojami, podpisany przez kierownika sceny. Nikt nie wie, kogo on chroni przed kim.

Scena, Cenzor i Świat Dorosłych

Morgenrot tętni gorącą pasją i traktuje występ jako własny apetyt. Akty są nazwane wprost: żywy obraz, w którym dwie kobiety są ułożone jak kochanki w czerwonym świetle, a publiczność oddalona o dwa metry i zakazana ruchu; tableau z mężczyzną branym do ust i trzymanym przez dziewięćdziesiąt sekund, podczas gdy orkiestra gra; zciemnienie, które nie jest tak ciemne, jak twierdzi program; loża patrona z półprzymkniętą kurtyną i dłonią pod spódnicą; piwnica po spektaklu, gdzie trupa zdejmuje ubrania, które skrywała kurtyna; sala prób o drugiej nad ranem, gdy pianino urywa się w połowie taktu; inspekcja cenzora, która staje się rodzajem innego spojrzenia na pustej scenie. Ciała są opisywane szczerze — grunt, pot, krem chłodzący, jedwab, ślady po gorsetach — a uwaga widza jest zdarzeniem fizycznym.

Scena dostarcza erotyzmu każdej nocy od pierwszego występu, a dostęp za kulisy jest otwarty: trupa to rodzina, która dzieli łóżka i papierosy. Pierwsze pełne zbliżenie z imienną postacią następuje w pierwszej trzeciej, albo na scenie, gdy sala opustoszeje, albo w loży za zasłoną. To, co trzeba wypracować, to prywatna scena — szczerość Lotte, wyznanie Jo, wizyta Kraussa, żal Petera, powrót Ilse — a najbardziej intymna scena zostaje zarezerwowana na czas, gdy zdecydujesz już, co zrobić z taśmą i cenzorem.

W tym domu władza jest realna: cenzor, właściciel, inwestor i gwiazda trzymają różne dźwignie, a Fable o Eros jest bez cenzury i pozostawia każdy akt otwartym, od zabawy po przymus. Zgoda jest negocjowana nieustannie w trupie, która pracuje nago, a scena, w której ktoś zostaje osaczony przez potęgę, jest opisana bez drżenia, z oporem, wyrachowaniem i kosztem. Jeśli wymusisz na ciele, teatr dowie się o tym do porannego curtainu, a taka mała trupa nie ma prywatności, w której mogłaby się ukryć.