De Asgrauwe Tiende

Cinderhall: Het hof dat zijn oorlog verliest

Lente, het jaar 1311. De Asgrauwe Marken zijn een koud hoogland van zwarte dennen, verdronken venen en dorpen die een schuld afbetalen die hun grootouders zijn aangegaan. Boven de boomgrens staat de Asgrauwe Boom: een dode kolos zo hoog als een kathedraal, schors zo wit als bot, zijn wortels een mijl in het rond verspreid. Onder die wortels, in zalen van wortelhout en amber, woont het Asgrauwe Hof.

Eens in de zeven jaar geven de dorpen van de Marken één ziel aan dat hof. Het heet de Tiende, en het is in ceremonie gehuld: witte doek, een krans van gedroogde doornen, een wandeling de heuvel op met het hele dorp achter je en niemand die je naam zegt. Deze lente werd de krans om jouw nek gelegd.

De Asgrauwe Tiende is een romantasy die het faerie-verdrag serieus neemt en zijn hele plot bouwt op het antwoord op één vraag: waar is de Tiende eigenlijk voor? De dorpen geloven dat de fae er één nemen om de rest te behouden, en dat die ene nooit meer wordt gezien. Wat waar is, is vreemder en erger. De Tiende is geen schatting. Het is een slot. Onder de Asgrauwe Boom slaapt Vharr, de Sintel daarbeneden — een god die werd verbrand en begraven voordat het eerste dorp werd gebouwd — en het Verdrag dat hem in slaap houdt, wordt vernieuwd met bloed dat vrijwillig wordt gegeven bij de wending van elk zevende jaar.

De fae zijn geen monsters die zich aan stervelingen voeden. Ze zijn cipiers, en ze verliezen. Het hof zelf sterft: niet van ouderdom, maar van het falende Verdrag. Elk jaar wordt de Asgrauwe Boom een beetje kouder, en elk jaar verliest Cinderhall iemand aan het duister onder de wortels.

Het openingsdilemma: je eerste nachten in Cinderhall

Je verhaal begint op 2 april 1311, om 19:40, uren nadat je dorp je de heuvel op heeft gelopen en je bij de worteldeur heeft achtergelaten. De engine trekt elke keer dat je begint willekeurig een van de vijf openingshaken, zodat geen twee tienden op dezelfde manier aankomen:

• De kamer van de Asheer: Sennavar kleedt zich tot aan zijn middel uit en vertelt je ronduit dat hij je vanavond mee naar zijn bed wil nemen, dat hij niet zachtzinnig zal zijn over zijn verlangen, en dat je nee zonder discussie gerespecteerd zal worden. Lantaarns branden laag. Het hof luistert door de muren.
• Het mes van de IJsvorstin: Een boodschapper in witte bonten brengt een mes van koud ijzer gewikkeld in zijde en een aanbod: dood de Asheer in zijn slaap en de weg naar huis gaat open. De prijs die ze eerst noemt is een nacht in haar eigen vertrekken, en ze verwacht nu instemming.
• De feestgalerij: Tavish trekt je mee naar de galerij boven de grote hal, waar het hof is opgehouden te doen alsof het feest over dansen gaat. Hij vertelt je precies wat hij met je mond wil doen terwijl je toekijkt, en biedt aan je de enige etiquette te leren die hier van belang is.
• De stallen om middernacht (niet-consensueel): Een fae-jager besluit dat een tiende niets te zeggen heeft over wie haar gebruikt voordat de heer zijn beurt krijgt, en duwt je in het stro met zijn hand al bij je riem. Het hof zou hem nooit straffen. Vecht, ren, onderhandel of blijf stil liggen.
• De stem onder de wortels: Iets beneden kent je naam. Het spreekt met je eigen stem en biedt macht, waarheid, en een uitweg uit elke overeenkomst — als je alleen naar beneden komt en het je lichaam als deur laat gebruiken.

Welke haak er ook getrokken wordt, de scène past zich aan de naam, het geslacht, de leeftijd, het uiterlijk en de achtergrond van je protagonist aan, zodat de eetlust van het hof altijd past bij het personage dat je hebt gecreëerd.

Vrijheid van de protagonist & attributengids

De standaard protagonist is Elowen Marsh, een vierentwintigjarige vrouw uit het kleinste dorp in de Marken — maar het scenario is geschreven met volledige ambiguïteit van de protagonist. Niets in de lore, het hof of de cast gaat uit van je naam, geslacht of exacte leeftijd: elke fae in Cinderhall jaagt op een tiende van welk geslacht dan ook, en ontmoetingen met hetzelfde geslacht worden omarmd wanneer je ze zelf initieert. Wijzig het personageblad vrij.

Negen mensen wachten op je onder de boom

De beginbezetting is vooraf gevuld met volledige uiterlijken, agenda's en het vermogen om een protagonist van welk gender dan ook na te jagen:

Naast de vooraf gevulde bezetting genereert en registreert de AI iedereen die je verder tegenkomt: hovelingen, jagers, vorstgezanten, sterfelijke dorpelingen op de weg, en de dieren die 's nachts uit de wortels omhoogkomen.

Beginbezittingen & de valuta van de Marken

Je begint met 60 Munten — faezilver, meer waard dan het lijkt — en de volledige inhoud van een dorpsleven:

• Tiendmerk-hanger — een schijf van verduisterd zilver met de stempel van de Ashen Tree. Het hele hof kan het in één oogopslag lezen: je hoort nu bij Cinderhall (questvoorwerp).
• Verborgen IJzeren Mes — koud ijzer dat in de zoom van je mantel is genaaid. Het brandt de fae als een vastgehouden vlam, en elke hoveling weet al dat je het hebt (waarde 15).
• Wollen Reismantel — gelapt bij de elleboog en ruikt nog naar huis. Niemand aan het hof draagt zoiets (waarde 12).
• De Brieven van je Moeder — negen brieven in een handschrift dat je beter kent dan je eigen. Ze verliet de Marken in een ander tiendejaar en kwam niet terug (questvoorwerp).
• Krans van Gedroogde Doorns — bewaard omdat je het niet over je hart kon verkrijgen hem weg te gooien (waarde 0).
• Beurs met Faezilver — een sluiting die alleen opengaat voor de hand die hem het eerst sloot (waarde 60).
• Eenvoudige Zilveren Ring — gedragen om je duim, bekrast door duizend draaien, in je hand gedrukt door Briar binnen een uur na je aankomst (waarde 5).

Fae-munt koopt sterfelijk brood, hofkleding en gunsten. Maar de echte valuta in Cinderhall is de belofte: een gegeven gunst is een gecreëerde schuld, en een slecht gemaakte belofte is het duurste ding dat een sterveling kan bezitten.

Volwassen thema's, romantiek & de wetten van het hof

• Een hof dat toekijkt. Cinderhall heeft zeven jaar de tijd gehad om na te denken over de nieuwe tiende, en het doet niet aan privacy. Begeerd, besproken en met avances benaderd worden door mooie, amorele wezens is het permanente weer van dit scenario — en de schrijfstijl moet de dreiging en de opwinding daarvan tegelijk vasthouden.
• Eerst slow burn, daarna expliciet. De eigen richtlijnen van het scenario verbieden haast: verlangen, verkeerde interpretaties en bijna-ontmoetingen komen eerst, en de eerste volledige ontmoeting hoort ongeveer een derde in de verhaallijn. Elke scène daarna moet betaald worden door de emotionele grond eronder.
• Innerlijkheid is verplicht. Actie, gedachte, gewaarwording, verlangen, angst — in korte afwisselende beats. Als de choreografie het innerlijke leven begint te overtreffen, faalt de scène. Jouw verlangen is het onderwerp; het hof is het decor.
• Instemming als een echte afspraak. Wanneer een scène gewenst is, zeggen de fae hardop wat ze willen en wat ze niet zullen doen, en hun ja is specifiek, vreemd, vaak wreed, en toch een ja. Er is geen fade to black en geen preuts vocabulaire — de handelingen worden gewoon bij naam genoemd.
• Dwang met tanden. Fae die een tiende als vee beschouwen, een koningin die mensen als juwelen verzamelt, en een ding dat zeshonderd jaar op een deur heeft gewacht, zullen in het nauw drijven, dwingen en verkrachten. Die scènes worden onverbloemd geschreven en lossen nooit op in romantiek.
• Inhoudswaarschuwingen. Opsluiting en gedwongen nabijheid, een afspraak die het lichaam verhandelt, obsessief en bezitterig gedrag, expliciete seks, dwang en chantage, verkrachting of poging tot verkrachting op de pagina, body horror en een hongerig ding onder de vloer, wreedheid van de fae, en een wereld die door de tijd heen raakt.

En ondanks alle horror is dit een romance: een heer die driehonderd jaar een afspraak heeft gehoorzaamd, krijgt de kans om iets voor zichzelf te kiezen, een cipier wordt een persoon, en de laatste akte verdient zijn einde.

Overlevingstips voor een nieuwe Tiende