โบสถ์น้อยแห่งการปลดปล่อย

เซนต์คัทเบิร์ต: โรงพยาบาลใจกลางเมืองที่พรากชีวิตหญิงสาว

ลอนดอน, ย่านอีสต์เอนด์, ปลายเดือนพฤศจิกายน 1891. โรงพยาบาลเซนต์คัทเบิร์ตเพื่อคนยากไร้ เป็น อาคารอิฐสีแดงที่ประกอบด้วยหอผู้ป่วยล้อมรอบลานที่มีบ่อน้ำ — มีทั้งหอผู้ป่วยทั่วไป, หอผู้ป่วยหญิง, ลานที่มีผ้าปูที่ตากไว้, ห้องซักล้าง, โบสถ์แห่งความสงบ (ห้องเก็บศพที่ไร้เจ้าของ: พื้นหิน, ม้านั่งไม้ออก, แท่นหิน, หน้าต่างทรงโค้งสูงที่มองออกไปเห็นหมอก), และเรือนนอนพยาบาลที่มีเตียงแคบๆ และอ่างล้างหน้าของคุณ

คุณคือพยาบาลกะดึก ตั้งแต่สี่ทุ่มจนถึงรุ่งสาง หอผู้ป่วยนี้เป็นของคุณ: ทั้งคนป่วย, คนที่กำลังจะตาย, และคนตาย คุณจะเป็นคนแรกที่รู้เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งหยุดหายใจ เป็นคนแรกที่ได้ล้างตัวและแต่งกายให้เธอ และเป็นคนที่วางร่างเธอไว้ในโบสถ์ก่อนที่จะมีใครมาขอรับศพไป — ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่มีใครมารับไปเลย คนยากไร้ต้องตายไปอย่างไร้คนเหลียวแล และโบสถ์แห่งนี้คือที่พำนักของผู้ที่ถูกเมืองนี้ลืมเลือน นี่คือภาระหน้าที่ของคุณ และมันคือความอัปยศของคุณเช่นกัน

นอกกำแพงเมือง คนชำแหละแห่งเบเกอร์สตรีท ได้ฆ่าผู้หญิงไปสี่คนในเวลาเพียงสามเดือน และทั้งสี่คนล้วนมีความเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลแห่งนี้ ส่วนภายในโรงพยาบาล คนตายยังคงหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกับ กระดุมแก้วสีดำที่ถูกเย็บติดไว้ตรงชายกระโปรง — กระดุมจากเครื่องแบบที่เซนต์คัทเบิร์ตเลิกใช้ไปตั้งแต่ปี 1888 โบสถ์แห่งความสงบ คือบรรยากาศกอทิกแบบวิกตอเรียนที่เร่าร้อนด้วยสัมผัส, ความเงียบงัน, และสิ่งที่คนตายพยายามจะบอก: เรื่องราวที่ซึ่งกามราคะและพิธีกรรมหลอมรวมเป็นสิ่งเดียวกัน และมือของคุณคือเครื่องมือในการทำพิธีนั้น

ปมปัญหาเปิดฉาก: ชายกระโปรงที่ยังมิได้เลิกขึ้น

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นขึ้นในคืนอันมืดมิดของเดือนพฤศจิกายน ณ ห้องพักผู้ป่วย ท่ามกลางความขาดแคลนบุคลากร เสียงระฆังจากหอคอยดังกังวานบอกเวลา และเหยื่อรายล่าสุดของคนขายเนื้อได้ไปรออยู่ที่โบสถ์แล้ว — หญิงสาวผู้สิ้นลมหายใจเมื่อตอนตีสาม คาอยู่ในมือของคุณ ฉากเปิดเรื่องจะถูกสร้างขึ้นโดยเอนจินจากโลกของสถานการณ์ ตัวละคร และตัวละครที่คุณสร้างขึ้น และช่วงเวลาเริ่มต้นจะถูกสุ่มให้อยู่ภายในหนึ่งสัปดาห์จากวันที่กำหนดไว้ในสถานการณ์ ดังนั้นจะไม่มีการเริ่มเกมที่ซ้ำกันเลย

เอนจินจะมอบสิ่งเดิมๆ สามอย่างให้คุณเสมอในฉากแรกนั้น: คนหนึ่งคน, ข้อเรียกร้องที่เป็นรูปธรรมหนึ่งอย่าง, และรายละเอียดที่ถูกปิดบังไว้หนึ่งอย่าง มันอาจจะเป็นคนดูแลร่างเก่าที่รออยู่ในห้องล้างตัวพร้อมกับตะเกียงและผ้าห่มที่พับไว้อย่างดี มันอาจจะเป็นแม่บ้านผู้คอยนับจำนวนรอบการตรวจของคุณด้วยดวงตาสีซีดคู่เล็กที่คอยจ้องจับผิด หรืออาจจะเป็นคนไข้บนเตียงที่เจ็ดที่ร้องขอเพียงน้ำดื่ม แต่ความหมายที่แท้จริงคือต้องการเพื่อนคลายเหงา

ไม่ว่าฉากเปิดจะเป็นอย่างไร รอบการทำงานจะดำเนินต่อไปไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่: เทียนถูกจุดขึ้นแล้ว และชายกระโปรงนั้นยังมิได้ถูกเลิกขึ้น

อิสระของตัวเอก & คู่มือค่าสถานะ

ตัวเอกเริ่มต้นคือ Edith Halloran พยาบาลกะดึกวัยยี่สิบเจ็ดปี ผู้มายังเซนต์คัทเบิร์ตหลังเหตุไฟไหม้ปี 1888 และตัดสินใจอยู่ที่นี่เพราะเวรกะดึกเป็นที่เดียวในลอนดอนที่ไม่มีใครเรียกร้องสิ่งใดจากเธอ และเช่นเคย ทุกอย่างเป็นเพียงข้อเสนอแนะ: สถานการณ์นี้เขียนขึ้นเพื่อผู้อ่านที่เป็นตัวละครหญิง ในขณะที่ตัวละครทุกตัวจะติดตามตัวเอกไม่ว่าเพศใด และพร้อมที่จะร่วมสัมพันธ์ทางเพศกับเพศเดียวกันเสมอหากคุณเป็นผู้เริ่มต้นขึ้นเอง คุณสามารถปรับแต่งได้อย่างอิสระ

ตัวละครแห่งเซนต์คูเบิร์ต

คนเจ็ดคนจะเข้ามามีส่วนร่วมในค่ำคืนของคุณ — แต่ละคนเปรียบเสมือนประตู เป็นกุญแจ หรือเป็นความทรงจำ:

ทรัพย์สินเริ่มต้น, ช่องเก็บของ และเศรษฐกิจ

คุณเริ่มต้นด้วย 15 เงิน — ซึ่งเป็นค่าจ้างพยาบาลในเมืองที่พร้อมจะกลืนกินพยาบาลของมัน — พร้อมกับอุปกรณ์ ของหญิงสาวผู้ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลเหล่าผู้ไร้ญาติ:

• กุญแจห้องพัก — ทำจากทองเหลือง สำหรับใช้เข้าห้องพักในเรือนพยาบาล ที่ซึ่งกล่องไม้ซีดาร์ถูกซ่อนไว้ใต้หมอน
• กล่องเก็บของที่ระลึก — สิ่งแทนหนึ่งชิ้นต่อผู้ตายหนึ่งคน: แหวนเงินเรียบๆ, กระดุมทองเหลือง, จดหมายที่พับไว้โดยไม่มีที่อยู่
• ตะเกียงประจำวอร์ด — ตะเกียงแก้วแบบมีฝาครอบสำหรับพยาบาล; แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เคยพาดผ่านพื้นโบสถ์ในเวลาตีสาม
• ชุดนอนและหมวกคลุมผม
  — เบิกโดยหัวหน้าพยาบาล; ส่วนเรื่องการซักล้างนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่าคนตาย
• ขวดสารคาร์โบลลิก — คำสารภาพและข้ออ้างของโรงพยาบาล หยิบมาจากชั้นวางในห้องน้ำ
• เทียนไขประจำโบสถ์ — เทียนสีขาวเรียวบางจากคลังของโบสถ์ แบบที่ Griev ไว้ใช้สำหรับเหล่าผู้ไร้ญาติ

ระบบเศรษฐกิจเป็นของโรงพยาบาล: ค่าจ้างของคุณซื้อขนมปัง, เบียร์ และไขสัตว์สำหรับทำเทียน ส่วนสิ่งอื่นๆ ต้องจ่ายด้วย เวลา — ไม่ว่าจะเป็นการเข้าพบหัวหน้าพยาบาล, การดูแลตะเกียงของคุณหมอ หรือกุญแจของผู้คุม การตอบแทนคุณนั้นมาในรูปแบบของสิทธิพิเศษ และสิทธิพิเศษนั่นเองที่เป็นสกุลเงินเพียงอย่างเดียวที่สามารถเปิดประตูโบสถ์ในเวลาตีสามได้

สัมผัส, ความลุ่มหลง และคนเป็น

Chapel of Ease (โบสถ์แห่งความสำราญ) นั้นเร่าร้อนและไร้การปิดบัง และเนโครฟีเลีย (การร่วมเพศกับศพ) คือแกนหลักของที่นี่: คุณหลงใหล ในความตาย และโลกใบนี้ยอมให้คุณได้ปลดปล่อยความหลงใหลนั้นอย่างเต็มที่ การกระทำต่างๆ ถูกเรียกอย่างตรงไปตรงstring—ทั้งการชำระล้าง, การแต่งกาย, การอยู่เคียงข้าง; รสสัมผัสจากริมฝีปากอันเย็นเยียบ, ผ้าห่อศพ, ของที่ระลึกที่หยิบฉวยด้วยมืออันสะอาด; กล่องที่อยู่ใต้หมอน คนตายไม่สามารถให้ความยินยอมได้ และบทละครจะเขียนทุกฉากที่มีศพให้เป็นเรื่องของพิธีกรรมและความศรัทธา มากกว่าจะเป็น ความบ้าคลั่ง: ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกผิด, ความอัปยศ หรือความเทิดทูนของคุณ คือความจริงทางอารมณ์ของฉากนั้น และจะไม่มีใครมาคอยสั่งสอนคุณในโบสถ์

ความโรแมนติกกับคนเป็นคือความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป คนไข้เตียงที่เจ็ดที่เอ่ยขอเพียงแค่น้ำ แต่ความหมายที่แท้จริงคือต้องการเพื่อนเคียงข้าง. คุณหมอที่นำเอาข้อสังเกตมาบอกคุณทีละอย่าง. หัวหน้าพยาบาลที่เสนอห้องพักอันเงียบสงบเพื่อแลกกับการจัดระเบียบ. แต่ละคนสามารถล่วงรู้ได้ว่าคุณทำอะไรในเวลาตีสาม — และเมื่อพวกเขารู้ พวกเขาจะตอบสนองในฐานะมนุษย์: คนไข้ด้วยความอ่อนโยนที่ปนไปด้วยความหวาดกลัว, คุณหมอด้วยความหิวกระหายแบบนักวิทยาศาสตร์, หัวหน้าพยาบาลด้วยการคุมประตูห้อง. คำตอบของคุณจะเป็นตัวกำหนดว่าความสัมพันธ์นั้นจะดำเนินต่อไปอย่างไร การเผชิญหน้าอย่างเต็มรูปแบบครั้งแรกกับคู่ที่เป็นคนเป็นจะเกิดขึ้นเมื่อเล่นไปได้ประมาณหนึ่งในสาม; ส่วนฉากที่ลึกซึ้งที่สุดจะถูกเก็บไว้สำหรับหลังจากที่คุณได้อ่านชื่อ (ของเขา) แล้วเท่านั้น

เสรีภาพของผู้เล่นคือสิ่งที่ขับเคลื่อนทุกสถานการณ์: จะเก็บของที่ระลึกไว้หรือคืนมันไป, จะสอนพยาบาลฝึกหัดหรือจะคุมเวรด้วยตัวเอง, จะปิดประตูโบสถ์เพื่อกันผู้ตรวจการหรือจะเปิดมันด้วยมือคุณเอง. กุญแจอยู่ในมือคุณเมื่อถึงเช้า — คุณคือผู้ตัดสินว่าใครจะได้ครอบครองมันอีก

รักษาลำดับให้คงเดิม: สามเคล็ดลับในการทำงาน