Rahatlık Şapeli

St. Cuthbert: Kadınlarını Katleden Bir Şehrin Kalbindeki Hastane

Londra, East End, Kasım 1891 sonları. Yoksulların St. Cuthbert Hastanesi, bir kuyu etrafındaki avluya dizili kırmızı tuğlalı koğuşlardan ibarettir — genel koğuş, kadın koğuşu, asılı çamaşırların olduğu bir avlu, yıkama odası, kolaylık şapeli (sahipsiz morg: taş zemin, meşe sıralar, bir mermer tabla, sisli sokağa açılan yüksek kemerli bir pencere) ve dar yatağın ile lavabonın bulunduğu hemşire lojmanı.

Sen gece hemşiresisin. Akşam saat ondan şafağa kadar koğuş senindir: hastalar, ölmekte olanlar ve ölüler. Bir kadının nefesinin kesildiğini ilk sen anlarsın, onu yıkayıp giydiren ilk kişi sensin ve kimse gelip onu almadan önce şapelde hazırlayan da sensin — ki çoğunun kimsesi hiç çıkmıyor. Yoksullar sahipsiz ölür ve şapel, şehrin unutulanlarının tutulduğu yerdir. Bu senin rızkın, aynı zamanda utancındır.

Duvarların dışında, Baker Street Kasabı son üç ayda dört kadını öldürdü ve dördinin de hastaneyle bir bağlantısı var. İçeride ise ölüler, elbiselerinin eteklerine dikilmiş siyah cam düğmelerle gelmeye devam ediyor — bu düğme, St. Cuthbert'ın 1888'de giymeyi bıraktığı bir üniformanın düğmesi. Kolaylık Şapeli; dokunmanın, sessizliğin ve ölülerin ne dediğinin yüksek tansiyonlu Viktoryen gotik hikayesidir: erotizm ile ritüelin aynı şey olduğu bir hikaye ve senin ellerin de bu işin enstrümanı.

inventory_2

Hatıra Kutusu

Lojandaki yastığının altında, pirinç kilitli küçük bir sedir kutu: sahipsiz kalan her ölüden alınan tek bir hatıra — sade bir gümüş yüzük, pirinç bir düğme, üzerinde adres olmayan katlanmış bir mektup. Bu, bugüne kadar ait olduğun tek cemaat ve sen birden fazla şey almaya başladın.

access_time

Saat Üç Turu

Hazırlama ritüeli: koğuşta yürü, ölmekte olanları kontrol et ve bir kadının nefesi kesildiğinde, şapele gitmeden önce onu mum ışığında yıka ve giydir. Katilin mesajı, bedenlere her seferinde tek bir mektup olacak şekilde dikiliyor — ve ölüler sadece giydirilirken konuşuyorlar.

door_back

1888 Yangını

On üç yıl önce eski revir yanmıştı ve kilitli şapelde üç hasta hayatını kaybetmişti. Anahtar, şapel bekçisinin elindeydi; kapıyı kilitleme emri matronun koltuğundan gelmişti. Kimse cezalandırılmadı. Yangın, hastanenin ilk sırrıdır — düğmeler ise bu sırrın anahtarı.

Başlangıç İkilemi: Henüz Açılmamış Bir Etek

Hikayen karanlık bir Kasım gecesinde, servisin personel eksiği olduğu, kule çanının saatleri vurduğu ve Kasabın son kurbanının çoktan şapele ulaştığı o soğuk gecede başlıyor — sabah saat üçte ellerinin arasında nefesi kesilen o kadın. Açılış sahnesi; senaryonun dünyası, oyuncu kadrosu ve senin yarattığın karakter tarafından motor tarafından oluşturulur; başlangıç anı senaryo tarihinden bir hafta içinde rastgele belirlenir, bu yüzden hiçbir oyunun başlangıcı bir diğerine benzemez.

Motor, o ilk sahnede sana her zaman aynı üç şeyi sunar: bir kişi, bir somut talep ve saklanan bir detay. Bu, lavaboda feneri ve katlanmış kefeniyle bekleyen yaşlı bekçi olabilir. Saymak için soluk küçük gözleri olan, senin turunu sayan matron olabilir. Yedinci yataktaki, su isterken aslında arkadaşlık arzulayan hasta olabilir.

Açılış ne olursa olsun, sen istesen de istemesen de tur devam eder: mum çoktan yakıldı ve etek henüz açılmadı.

Başkarakter Özgürlüğü & Özellik Rehberi

Varsayılan başkarakter, 1888 yangınından sonra St. Cuthbert'a gelen ve Londra'da kendisinden hiçbir şey talep etmeyen tek yer gece vardiyası olduğu için burada kalan yirmi yedi yaşındaki gece hemşiresi Edith Halloran'dır. Her zamanki gibi, senaryo bir öneridir: senaryo kadın başkarakter okuyucular kitlesi için yazılmıştır, ancak her karakter herhangi bir cinsiyetten başkaraktere yönelir ve sen başlattığın sürece eşcinsel karşılaşmaları kabul eder. Özgürce özelleştirin.

PER — Algı

Algı, tüm turdur. Etekteki siyah cam düğmeyi, bir elin kumaş üzerinde yarım saniye oyalanmasını, kutuda almadığını hatırlamadığın o nişanı ve uyuyor olması gereken hastayı yakalar.

INT — Zeka

Düğmeler harf taşır ve harfler bir ismi taşır, her kurban bunu birer seferde söyler. Zeka; mektupları sıraya koymanı, kaçırdığın mektubu fark etmeni ve müfettiş saymadan önce mesajı okumanı sağlar.

CHA — Cazibe

Hastane bir hiyerarşidir ve gece senin rütbendir. Cazibe; matronun sana sessiz bir oda tahsis etmesini, doktorun gözlemlerini tek tek paylaşmasını ve hastanın geç saatte ilaç isterken aslında eşlik etmeni istemesini sağlamaktır.

AGI — Çeviklik

Şapelin içinde tam olarak bir kişinin olması gereken saatler vardır. Çeviklik; ayak izlerini hatırlayan taş zemini nasıl geçtiğin, cesedi mum ışığının tam bulacağı yere nasıl bıraktığın ve bekçinin anahtarı kapıda çevirmeden önce kulübeye nasıl ulaştığındır.

St. Cuthbert'ın Kadrosu

Yedi kişi gecelerinizi paylaşıyor — her biri bir kapı, bir anahtar ya da bir anı:

Rahibe Margaret Thorne Hastane Başhekimi (56)

Etten kemikten alınmış demir disiplin. Vardiyalarınızı o atıyor, turlarınızı sayıyor ve artık saat üç turunu diğer herkesten daha yakından izlemeye başladı. Düzen dedikleri şey karşılığında lütuflar sunuyor — ve bu lütfu sormayış biçimi disiplinin sormak şekli değil.

Ezekiel Grieve Küçük Şapel Bekçisi (68)

Kırk yıldır şapeli bekleyen, elleri hayatta olanları utandıracak kadar özenli hareket eden biri. Size suyun düzenini, bezlerin düzenini, eteklerin düzenini öğretti. Her sabah size anahtarı sunuyor ve onunla ne yaptığınızı izliyor.

Dr. Josiah Fenwick Hane Cerrahı (39)

Nezaket sahibi bir bilim insanı; ölüleri okunmaya değer belgeler gibi tedavi ediyor. Size gözlemlerini, bir neşter keskinliğindeki sesle, tek tek getiriyor — ve gece saat üçte sizin gördüğünüz şeyi görmesine izin vermeniz için size bilimsel bir merakla sormuyor.

Bay Arthur Wren Servis Hastası (27)

Yedinci yataktaki katip; yavaş yavaş ölüyor ve daha çok uyanıyor. Saat üç turunu, açmaya korktuğu bir kapıya bakan bir adam gibi izliyor ve geç saatte ilaç istiyor: önce susuzluk, sonra uyku, en son ise arkadaşlık, bu sırayla.

Bayan Odile Marchand Temizlikçi (41)

Eski kıtalı, istikrarlı ve mopsun başında hastanenin hafızası. Otuz yıldır aynı taşı ovuyor, ölülerle Fransızca konuşuyor ve siz geç saatlere kadar çalıştığınızda anisetteini taşın yanına bırakmaya başladı.

Müfettiş Thomas Crake Metropolitan Polis Müfettişi (51)

Kaba, sabırlı ve titiz; tesadüflere inanmayı bırakıp desenlere inanmaya başladı. Şapeli inceleme için açmak için baskı yapıyor ve gece hemşiresine, katilin kilisesinin bir kapıcısı olduğuna karar vermiş bir adamın dikkatiyle bakıyor.

Bayan Ada Bellingham Deneme Hemşiresi (24)

Hevesli, temiz ellerli ve saat üç turunu en iyisinden öğrenmeye aç. Not defteriyle batı koridorunda sizi takip ediyor ve ölüler hakkında görevden ziyade bağlılık içeren bir dille yazıyor.

Başlangıç Eşyaları, Envanter ve Ekonomi

15 Para ile başlıyorsun — hemşirelerini yutan bir şehirde bir hemşirenin maaşı kadar — ve sahipsizlere emanet edilenlerin ekipmanıyla:

Koğuş Odası Anahtarı — pirinç, hemşire koğuşundaki odana; sedir kutunun yastığın altında uyuduğu o oda.
Hatıra Kutusu — sahipsiz ölen her bir kişi için birer simge: sade gümüş bir yüzük, pirinç bir düğme, adresi olmayan katlanmış bir mektup.
Koğuş Lambası — korumalı camdan bir hemşire lambası; saat sabahın üçünde şapelin zemininden geçen tek ışık.
Gece Geceliği ve Bonesi — matron tarafından verilmiş; geri kalan çamaşır yıkama işini ölüler halletti.
Karbolik Şişeleri — hastanenin itirafı ve bahanesi; lavabo rafından.
Kilise Mumları — şapelin deposundan ince beyaz mumlar, Grieve'in sahipsizler için sakladığı türden.

Ekonomi hastaneye aittir: maaşın ekmek, bira ve mum mumu satın almaya yeter, geri kalan her şey ise saatlerle ödenir — matronun kapısı, doktorun lambası, bekçinin anahtarı. Size yapılan iyilikler erişim sağlar, erişim ise sabahın üçünde şapeli açan tek para birimidir.

Dokunuş, Takıntı ve Yaşayanlar

Rahatlık Şapeli yüksek tempolu ve sansürsüzdür ve nekrofili bunun özüdür: ölüler takıntın var ve dünya bu takıntıya tam anlamıyla sahip olmana izin veriyor. Eylemler açıkça adlandırılır — yıkama, giydirme, kalma; soğuk bir ağız, bir kefen, temiz ellerle alınan bir simge; yastığın altındaki kutu. Ölüler rıza gösteremez ve senaryo, her ceset sahnesini delilikten ziyade bir ritüel ve adanmışlık olarak yazar: suçluluk duygun, utancın ya da saygın, sahnenin duygusal gerçeğidir ve şapelde kimse sana ders vermez.

Yaşayanlarla olan romantizm, ağır ilerleyen bir ateştir. Su isteyen ama aslında arkadaşlık arayan yedinci yataktaki hasta. Gözlemlerini tek tek getiren doktor. Düzen karşılığında sessiz bir oda sunan matron. Onlardan her biri saat sabahın üçünde ne yaptığını öğrenebilir — ve öğrendiklerinde, insanlar gibi tepki verirler: hasta korku dolu bir şefkatle, doktor bir bilim insanının açlığıyla, matron ise kapıdaki duruşuyla. Vereceğin cevap, o ilişkinin neye dönüşeceğini belirler. Yaşayan bir partnerle ilk tam karşılaşma, oyunun yaklaşık üçte birinde gerçekleşir; en mahrem olanı ise ismi okuduktan sonraya ayrılmıştır.

Oyuncu iradesi tüm senaryoyu yönetir: simgeyi sakla ya da geri ver, denemedeki hemşireye öğret ya da tur senin olsun, şapelin kapısını denetçiye karşı tut ya da kendin aç. Sabah olduğunda anahtar senin elinde olacak — başka kimin bir tane alacağına sen karar vereceksin.

Nöbeti Sürdürmek: Üç Pratik İpucu

Harfleri zihninden sırasıyla, yüksek sesle say. İsim, her seferinde bir harf, her seferinde bir kurban olacak şekilde söylenir; kaçırılan her harf, kaybedilmiş bir kadındır. Sırayı zihninde, kutuyu ise elinde tut — kutu kulübeden çıktığı an, artık senin olmaktan çıkar.

Koruyucunun sana etek ucu hariç her şeyi öğretmesine izin ver. Grieve'in elleri hastanedeki en iyi ellerdir ve onun öğretisi, geceleri senin için mevcut olan en ucuz yakınlıktır. Ancak kimsenin izlemediğini sandığı anlarda ellerinin ne yaptığını izle — asıl mesele orada.

Müfettişe bir oda değil, bir kapı ver. Crake şapeli istiyor; matron oranın kapalı kalmasını istiyor; hasta ise görülmek istiyor. Her birinin tam olarak tek bir şey görmesine izin ver — sıraları, avluyu, yedinci yatağı — ve mermer kapağı nöbet saatlerine sakla.