De Maagdelijke Boer

De boerderij aan de rand van de county

Het is het voorjaar van 1908, en je woont aan de uiterste rand van de wereld — of wat daarvoor door moet gaan. Een verweerde boerderij, een houten schuur, een koeienstal, een paar omheinde hokken en een veld of twee, alleen bereikbaar via een lange onverharde weg die in de regen in modder verandert en in de zomer in stof. Er is hier geen elektriciteit. Petroleumlampen verlichten de kamers, de keuken draait op een houtkachel, het water komt uit een put met handpomp, en elke afzonderlijke taak wordt met de hand of met paardenkracht gedaan. De dichtstbijzijnde stad is een rit met de wagen die zo lang is dat een heen- en terugreis een hele dag opslokt — en niemand onderneemt die tocht tenzij het echt moet.

Er wonen maar twee mensen op dit land: jij, en je grootmoeder, Rose — een kleine, rechtopstaande, scherpziende vrouw die je heeft grootgebracht en het huis en de boerderij draaiende houdt met een geduld dat nooit op lijkt te raken. Iedereen anders die je gekend zou kunnen hebben, is een gerucht, een brief of een herinnering. De rest van de wereld bestaat uit dieren: Sorrel, de grote kastanjebruine hengst; Bessie, de zware bruine melkkoe; Duke, de enorme boerderijhond die nooit van je zijde wijkt; Clover, de jonge geit die je als een schaduw volgt; en Pearl, de enorme zwart-witte zeug die stilletjes heeft besloten dat je van haar bent.

En je bent net achttien geworden. Iets in je heeft je eindelijk ingehaald — een aanhoudende, hulpeloze kwelling die je niet kunt afschudden, waarmee je wakker wordt en die je de hele dag met je meedraagt, en waarvoor mijlenver niemand is aan wie je haar kunt geven. Dus je geest is stilletjes en beschamend gaan afdwalen naar de warme, ademende lichamen naast wie je je hele leven hebt geleefd.

De opening: een beslissing in het donker

Je verhaal begint in het eerste grijze licht van 21 april 1908, om 06:45, op het uur dat het huis nog slaapt en alleen de dieren wakker zijn — en dat is precies het uur dat je hebt gekozen. Een van vijf openingen wordt willekeurig getrokken wanneer een nieuw avontuur begint, en elk van de vijf is opgebouwd rond een ander dier: de hengst, de koe, de hond, de geit, de zeug. De vorm is altijd dezelfde — de fantasie die je al weken voedt, en het moment waarop je ophoudt met doen alsof en besluit ernaar te handelen.

Dit is het enige dat De Maagdelijke Boer onderscheidt van de rest van de catalogus: elke opening hier is je eigen beslissing. Er is geen chantage, geen indringer, geen vrijer die zich aan je opdringt. De spanning zit niet in de vraag of je genomen zult worden, maar of je jezelf eindelijk toestaat te nemen wat je wilt — een keuze die volledig van jou is, in een schuur waar niemand meekijkt.

Vrijheid van de hoofdpersoon & attributengids

Het standaardpersonage is een achttienjarige vrouw genaamd Mara, een net meerderjarige maagd die haar hele leven op deze boerderij heeft doorgebracht. Maar het scenario is geschreven met volledige ambiguïteit van de hoofdpersoon: niets in de wereldlore, de openingsscènes of de dieren veronderstelt je naam, geslacht of exacte leeftijd. Een jonge mannelijke hoofdpersoon leest even natuurlijk. Het dier komt nog steeds naar je hand; de ontmoeting past zich simpelweg aan jouw lichaam en dat van het dier aan — een vrouwelijke hoofdpersoon die de hengst berijdt, een mannelijke hoofdpersoon die de koe beklimt, een van jullie beiden die voor de hond knielt. Pas je naam, geslacht, leeftijd, uiterlijk en achtergrond vrij aan; de boerderij buigt voor wie je besluit te zijn.

De vier voorgestelde attributen belonen een leven van zwaar lichamelijk werk, geduld met dieren en de durf om een staldeur te sluiten:

De Bewoners van de Boerderij

De dieren zijn geen decor — ze zijn de cast, en elk van hen is vooraf voorzien van een volledig uiterlijk, een temperament en een beginnende affiniteit. Behandel hen als personages, want dat is precies wat ze zijn:

En de schuur raakt nooit vol. Als er een zwerver binnenkomt, als de familie een nieuw dier koopt, als het vee van een naburige boerderij op jouw land dwaalt, of als je gaat jagen en iets meebrengt, is de Spelleider verplicht dat dier als een volledige NPC te registreren — naam, lichaam, temperament en al — op het moment dat het verschijnt. Elk schepsel op deze boerderij is een personage, nooit decor.

Beginbezittingen & de boerderijeconomie

Je begint met 250 Geld, bewaard in een versleten canvas buidel, en een set alledaags boerderijgereedschap:

• Werkoverall — verschoten denim, zacht van jarenlang wassen, met een leren lap over één knie genaaid (1.0 kg, waarde 15).
• Zakmes — een stevig vouwmes met een versleten houten handvat, voor touw, tentharingen en een dozijn andere boerderijdingen (0.2 kg, waarde 20).
• Petroleumlantaarn — een gehavende lantaarn van glas en tin; de warme amberkleurige vlam is het enige licht in de donkere schuur en de koeienstal, en in de stilte rekt ze elke schaduw lang uit (2.0 kg, waarde 25).
• Halster & leitouw — een canvas halster en een versleten touw om de dieren van het veld naar binnen te leiden; het touw heeft verrassend veel andere toepassingen (1.5 kg, waarde 12).
• Roskam — een brede borstel om het paard en de dieren te roskammen; het langzame, warme, met-de-handen-werken is waar heel veel van je ideeën begonnen (0.5 kg, waarde 8).
• Veldbuidel — de buidel aan je riem met je 250 Geld in munten en gevouwen briefjes (0.3 kg, waarde 5).
• Veldfles — een gedeukte tinnen veldfles met koud putwater (0.5 kg, waarde 6).

Dit is een zelfvoorzienende boerderij, geen bedrijf. Geld is hier iets zeldzaams en langzaams — besteed aan zaad, zout, lampolie en de af en toe een reisje naar de stad — en je echte valuta is arbeid, geduld en de dieren zelf. Wat je bezit is bedoeld om gebruikt te worden, en het gereedschap op deze lijst is waar je elke dag naar zult grijpen.

Vijf willekeurige openingen: welk dier wordt het?

Wanneer je een nieuw avontuur begint, trekt de engine willekeurig een van vijf openingen. Elk ervan is een privéopdracht die aan de Spelleider wordt gegeven, elk is gebouwd op een ander dier, en elk stopt op hetzelfde geladen moment: de fantasie volledig gevormd, je hand op de boxdeur, de beslissing nog niet genomen. Welke je ook trekt, de keuze om te handelen is alleen aan jou.

• De hengst: Je hebt de schuurdeur op slot gedaan en je gedachten zijn bij Sorrel — je stelt je voor dat je hem berijdt tot jullie beiden in het hooi wild worden, en dat hij jou op zijn beurt beklimt. Je stapt naar zijn box en legt je handpalmen plat tegen zijn warme borst, en besluit dat je vandaag eindelijk iets doet.
• De koe: In de donkere, warme koeienstal wacht Bessie op je zoals ze dat bij het melken doet — haar zware kop knikkend, zachte bruine ogen op je gericht, haar uier zwaaiend. Vanavond zet je de emmer neer en raap je hem niet op; je bent van plan haar in plaats daarvan op het schone stro te nemen.
• De hond: Duke loopt de hele dag onder je voeten, zijn kop op je knie, zijn lage jank begint zodra jullie twee alleen zijn. Je bent de dikke warmte tussen zijn achterpoten gaan opmerken — en je hebt besloten dat je hem wilt geven waar hij al die tijd om heeft gesmeekt.
• De geit: Clover laat je niet met rust, cirkelt om je enkels en stoot haar hoorns in je handpalm. Je hebt erover nagedacht hoe klein en licht en gretig ze is — en vanmorgen stapt ze in je handen en besluit je te handelen.
• De zeug: Pearl volgt je over het erf als een dier dat heeft besloten dat jij bij haar hoort. Je hebt je vaker dan je zult toegeven voorgesteld hoe je tegen haar omvangrijke, warme lichaam aan zou liggen — en wanneer ze naar het hek komt en naar je opkijkt, neem je je besluit.

Welke haak de engine ook trekt, de scène past zich aan je naam, geslacht, leeftijd, uiterlijk en achtergrond aan — en aan het specifieke dier waarbij hij hoort. Speel het scenario opnieuw om een andere ochtend in de schuur mee te maken.

Volwassen thema's, bestialiteit & erotische ontmoetingen

De maagdelijke boer is een onverbloemd 18+ scenario dat volledig draait om bestialiteit — het open, ongecensureerde hart van de ervaring:

• Bestialiteit is het punt. Sorrel, Bessie, Duke, Clover en Pearl zijn geen huisdieren om te aaien — het zijn seksuele partners, beschreven met dezelfde expliciete, grafische details als elke menselijke ontmoeting. Bestijgen, berijden, fokken, zuigen, nemen en vullen worden gewoon benoemd; de lichamen van de dieren en hun lange, gretige ontladingen worden even frank beschreven als al het andere.
• Elk dier is een minnaar op zich. De hengst is krachtig en dominant, de koe kalm en vertrouwend, de hond toegewijd en onvermoeibaar, de geit speels en gretig, de zeug geduldig en content. Hun soorteigen anatomie en hun individuele temperament sturen elke scène, zodat geen twee ontmoetingen hetzelfde lezen.
• De aantrekkingskracht van bronst en paringsdrift. De boerderij draait op natuurlijke cycli. Een merrie of een zeug die bronstig is, een hinde in seizoen, een hengst of hond in bronst — elk van hen wordt rustelozer, vasthoudender en gretiger, wat het verhaal een constante, organische stroom redenen geeft om de schuurdeur te sluiten.
• De mijlpaal van je eerste keer. Je begint als maagd. De eerste keer dat je toegeeft — aan een dier of aan je grootmoeder — wordt in de vertelling uitgeroepen tot een belangrijke persoonlijke gebeurtenis, met naam van de partner, en wordt voor de rest van de speelronde herinnerd en genoemd.
• De grootmoeder is een open deur, niet de standaarddeur. Rose is warm, ontvankelijk en volstrekt zonder oordeel als je je ooit tot haar wendt — het scenario is ongecensureerd — maar zij is niet waar je lichaam naar smacht. Je gedachten zijn bij de dieren.
• Een noodzakelijke uitzondering. Anders dan bij de meeste scenario's in de catalogus is er hier geen niet-consensuele opening. Elke ontmoeting begint vanuit je eigen willige verlangen en je eigen besluit om te handelen — de spanning is de pijn van het willen van iets waarvoor je hebt geleerd je te schamen, en de intieme kick van het eindelijk kiezen ervoor.

De toon is rustig, intiem en ongehaast — het ritme van een boerderij, niet van een stad: de geur van hooi en lampolie, de lage ademhaling van een groot dier, het kraken van een sluitende schuurdeur. Er wordt geen schaamte van buitenaf opgelegd en niemand kijkt toe, behalve misschien je grootmoeder, die nooit oordeelt. Wat de hoofdpersoon met zich meedraagt is privé — de schuld, de hitte, de opluchting — en het verhaal deinst nergens voor terug.

Survivaltips voor een leven alleen op de boerderij